Luzumsuz Notlar

     Yalnızlık kutsayıcıdır. Acılarımızla yüzleşemediğimiz zamanlarda da yalnızızdır. Her aşkımızın gözlerinde çocukluğumuzun en güzel anılarını ararız. Mucizeler bekler yalnızlıktan ve yorgunluktan hep gitme hayali kuran ruhlarımız. Terk edildikten sonra üzerimize yapışmış olan ikinci el yalnızlık ile aynaya baktığımız zaman, sorduğumuz sorunun yanıtıdır Araf. Sevmek mi sevmemek mi? “Araf” tadır artık ruhumuz. Gidenin kalana bıraktığı sorular ile hataların toplamından azat edilmeyi bekler bedenlerimiz. Seni düşünmek veya düşünmemek; olup biten budur.          Kalbimde ve avucumda bize dair binlerce anı ve gece! Geceler boyunca hesaplaşmalarımız… Tek başıma giriştiğim mahkemelerim ve bizden geriye kalan: Bana bıraktığın ucu bucağı olmayan soru işaretleri… Bir yalnızlık rapsodisi bu! Geceler boyunca seni düşünüyorum. Elimde kalansa fotoğraf kareleri ve anımsamaktan korktuğum anılarım. Yenilmenin yüzleşmesi yoktur.   Hani hayata kar...

Bir dolu karın ağrısı, ağız dolusu kahkaha biraz künefe ve yeteri miktarda sigarayla girmeyi isterdim yazımtrak dünyaya ama olmadı. pantolonumu pijama eylemiş hiçdeğişmez yatağımdayani bir başkaevde uyuyayazmalarımın ortasında yazıyorum ey okuyan. Bu yattığım çekyatın pek ilginç bi tarihi var bende. Hoş zaman içerisinde şeklen değişmiş olsa bile hala "salondaki çekyat" ideası sabit olduğundan aynı tadı verebiliyor bana.Bir aşklaşma merasimim burda bitmişti.ve pekte uzun olmayan bir yılın ardından yeni bir aşklaşma törenimin temelleride burada atılmıştı. Ve şimdi aynı çekyattan sesleniyorum sana okuyan. Birkaçetrafı boyalı hatıranın olduğu koltukta artık bana yer yok.Uyumak bir işkencenin ilk seansı gibi.Hani işkenceye başlamadan evvel bir kova suyla uyandırır ya işkenceci kurbanını aynen öyle benim durum. HErneyse okuyan; Bugün fizikkurallarının dışında konuşmalıyım seninle. Çünkü bu çekyata yalnız uzanırsam sığamıyorum. Lakin çoğaldıkça bu çekyatta ben ve benim aklımd...

Her uyandığımda sevgili okuyan tüm bedenimden siliyorum ölü piksellerimi. Her gün kana-kan yöntemiyle benden aldıkları hücrelerimi... "liseli ergen bir çocukmuşum gibi aynanın karşısında, sivilce avcısı gibi yoluyorum tüm dünden kalan piksellerimi." Her yeni umutlu bekleyiş, farklı bir çöküşün jeneriği oluyor. Karın ağrısı ve peşinden gelen bulantı. kusmuyorum ne var ki. biriktirmek gibi bir derdim de yokken üstelik. işlevini yitirmeye başlamış paket lastikleri gibi günbegün genişliyorum. büyüdüm sanırken ben bitmekte olduğumu fark edemiyorum. Hiç bir alkol kombinasyonu paket lastiği hazzı vermiyor bana. Sözün özü sevgili okuyan. Ne sen okuduğundan bi bok anlıyorsun. ne ben yazdığımdan. Karmaşamı lazım hala sana. ?

Küçük bir kız çocuğu olduğunuz zamanlar yapma bir bebeğe yüklediğiniz anlam kadar varsınızdır.Hayatta ona yemek yedirmek kadar zahmetli bir şey yoktur sizin için çünkü.Zaman zamanı da sardıkça kız çocuğunuzu düne sarıp,sarmalayıp hatta bir kutuya koyup ağzını da sımsıkı bağlayıveriyorsunuz.Çünkü ilgilenmeniz gerekenler artık bez bebekler değil,son derece değişen ve de değiştiren dünya halleridir.           Zaman geçtikçe kadınsılaşan ve de merhametten laçkalaşan duygularınız size gelgitlerden çizgiler yaratır.O çizgiler o kadar derin ve de anlamsızdır ki, aslında bazen kapalı kutu olduğunuzu düşünüp bir ilah yarattığınızı sanarsınız,bazen de merhamet sözcüğünü çok çabuk kullanmanın size ödettiği şartlar altında çürüyüp gidersiniz. Ama seversiniz de kendinizi sizden iyisi de yoktur hani.        Yüreğinizi taşlaştırmanız gerekir kimi zamanda.... Çünkü insanlar hep kötüdür ve hayat son derece sevimsiz gelir.Yaşamak için kendinizi çok yete...

"Alışveriş merkeziniz de yanmış. E yaşanmaz artık orada." Biraz düşünmeye başladım bu sözü duyunca. Başta dedim ki kendi kendime, o kadar kıyafet ziyan oldu, hadi onu geçtim sinema salonu yandı, sinema izlerdik orada ara sıra; her ne kadar pahalı olsa da sinema bileti bir öğrenci için. Bize ne olmuş, bu neoliberal kent çılgınlığı ne hale getirmiş bizleri bir düşünelim? Önce birkaç alışveriş merkeziyle geldiler bize. İçerisinde bir dolu uluslararası mağaza zincirleriye geldiler. Fast food zincirleriyle geldiler. Güzel şeyler vaat ettiler. Süslü püslü kıyafetler, işçilerin çok ucuza ürettiği naylonla karışık ucuz tshirtler... Ölüm riski alarak merdiven altı işletmelerde aç kalmamak için işçilerin kumladığı kotlar; daha sonra ne bileyim, pahalı mücevherler, takım elbiseler, kokoşlar için üretilen ayakkabılar, kocaman dev çantalar, dev hamburgerler, pizzalar... Say say bitmez. Bir süre sonra da gittikçe artan AVM çılgınlığı içerisinde bulduk kendimizi. İzmit'li olmasam da, İz...

Ben bunları kimseye anlatmadım, kendimle bile konuşmadım demiş bir abimiz. Bir tek sen duy diye de değil, duymayacağını yada görmeyeceğini bile bile yazıyorum bu satırları... Platonik takılan bir ruh halindeyim... Gecenin sessizliğinde basan efkarımı dağıtacak belki de bu şarkılar sadece. Çok bir şey de değil belki yaşanılan, geriye arta kalan... Kısa bir geçmiş, sadece küçük bir anı, insanın ruh halinde büyük bir etki bırakırmış bazen; belki de ondan. Ve güneş bugün umutsuzca doğuyor, bense kendimi kandırmaya çalışıyorum... Oysaki, yakın zamanda bir balıkçı teknesinde şarap içiyor olabilirdik seninle başbaşa mesela. Belki de bilinç altımın derinliklerine bırakmalıydım kendimi, rüyalara dalmalıydım sadece, teselliyi bulmak için... Teselli bulmaya yöneltecek beni ne oldu ki bir anda böyle... Duyguların kesintiye uğradığı bir sonbaharda kaybetmişiz bir şeyi ondan herhalde. Demek isterdim ki... Benimle yürümek ister misin, fazla uzağa değil; Bir yada iki yıl zamanının sonunda. Konuşmayaca...

Şimdilerde hayata korkarak hayvan misali bakmak moda sanırım ...Dürtülerle yaşanan  sevgiler nereye kadar? Asıl istediklerimiz yanı başımızda bitiverenler mi,yoksa hiç yanımızdan geçmeyecek olanlar mı?                                                                                                                                                                                                     Bazı zamanlarda duvarımdaki Nazımla göz göze geliyoruz.O'na :'Şimdi sana senden sonraki sevgileri ve ...

Sabah kursa kalkamayacağı korkusuna karşın uyumaya direnen bir insan, ahanda bu ben oluyorum sevgili oku(ma)yan. Değerli dostum arkhes, dergi mergi tasarlarken ben de boş boş takılıyorum. Yalnızlığın orta yerinde sersem bir kafayla uykuya pasif direniş (pc başında) gösterme halleri mevcut bünyemde. Bu arada, geçen ay gelen 230tl doğalgaz faturasının acısı içime oturmuş olacak ki; g.t korkusundan yakamıyorum kombiyi, e haliyle g.tum donuyor. Geçen gün de İstanbul' a uğradım. Aile evinden; çamaşır deterjanı, zeytin, ketçap(?) , kayısı ve badem şekeri (babaannem sağolsun) vb. bilimum şeyler aldım. Banyodan çamaşır deterjanı aşırırken babam gördü. Sonra dedi oğlum para yollamıyor muyuz biz size. Hani az buz da değil paketin yarısını arakladım. E dedim 230 tl doğalgaz ve 85 tl elektrik faturası (açma kapama ceza ücreti dahil) geldi baba, işte kış masrafları cart curt falan. Hani bana en çok koyan da; parasızlıktan ötürü 'Bülent Ortaçgil' konserine gidemeyecek olmam her...

Yıl 2011. .. 2 ile 11 i topla etti 13. Var bi boktanlık diyorum ben de bu yılda. Batıl inançlarım yoktur gerçi. Lakin ki diyeceğim şudur ki bu yılda var bi boktanlık abicim. Bir şey mi rayında gitmez aga. İyilik ettik, karşılığında ihanet bulduk. Boşluğa düştük, sonra bir toparladık dedik, bi baktık yine güm! Sevdik sevildik, hüsrana uğradık. Vazgeçtik, yola devam ettik. Dostlar dedik; neyse ki onlar yarı yolda bırakmadı bizi. Umut mu, ortalıkta dolaşıp durdu ama bir türlü yakalayamadık tam olarak o ufak tırtılcığı. Tam yakaladık derken kaçtı yine. Sonra ortalıkta gezinirken gördüm bir gün. Dedim ki ona; ne istiyorsun abicim benden, gel bak ben sımsıkı sarılırım sana; benden niye kaçıyorsun dedim. Lakin ki dinlemedi. Ben de koydum tekmeyi gari. 2012 de gel dedim artık dolaşma buralarda bu aralar fazla.

Herşey olmaması gereken gibi... Nahoş Herşey. Yapay alabildiğine ve çemişgezekliler yardımlaşma yemeği tadında duygular... Yer kabuğundan bildiriyorum ey okuyan... Aklın bir miktar bile havadaysa bu vitamini kabuğunda olmadığı kesin olan dünyadan, sakın bir aptallık yaparak dönme bulunduğum yere... Deve kuşlarından öğrendiğimiz saklanma yöntemleriyle saklanıyoruz er geç bizi bulacak olan aşkımtırak ilişkilerden... Bir garip virüs gibi tüm piksellerimize yayılıyor burda korkularımız. tüm düşünceler nedeni belirsiz gizli dosyaların içinde birikiyor, çöp kutularımız boş şarap şişelerinin hakimiyetinde ve hala istiyor bedenlerimiz bir şişe kırmızı aşkı... Özleyerek bildiriyorum sayın okuyan... geçmişten kalan hiç bir yaramız acıtmıyor canımızı, sadece rol yapıyoruz "çok sevmişçesine" birşeyi... Her neredeysen orda kal ey okuyan, burası bize göre değil. Dünya yaşamamız için sunmuyor körpeliğini bize. Biz tecavüz ediyoruz tabiat anaya ve rahmindeki tüm topraklara... ...

Bizim buralarda teğet mi geçer herşey ki bir şeyleri? Ekonomik kriz, teğet geçti... Deprem teğet geçti? Savaşın eşiğindeyiz belki, bakarsın azcık sürttürür ama teğet geçer bu da bizi. Ya duygular? İçten içe beklentiye sokar insanı. Ama teğet geçer mi onlar da bizi? Ya delip geçerse? O zaman napacağız, önlemini mi almak lazım şimdi. Bir kere de delip geçsin ya, zararı dokunmaz heralde. Bu bize bağlı değil tabi, zaman gösterir belki değil mi. Yine de; gönül ister ki bazı şeyler değişsin. İyilik, güzellik, sevgi, aşk, mutluluk; bunlara değer bir şeyler ki. Gidelim bu yerlerden der, otobüs olalım ister bu gönül...

Sonunda vakit gelir, umudun yükselişe geçtiği günlerden bir gün... Korkak bir akşam vakti… Neşenin; gecenin umuduna bağlı olduğu gergin bir bekleyiş. Yağmur dinmiş... Hava; sakinleş dostum der gibi, bir şeyler anlatmaya çalışır gibi sanki. Şarkı söylemenin vaktidir bu vakit. Düşünmekten veya dinlemekten usanmış bir umudun güzellenmesinin vakti. İlerledikçe gece, ansızın herşey güzelleşiverir. Duygu tırtılları harekete geçmeye başlar... Zaman durur, sessizlik ve sakinlik geceye hakim olur, sadece o gözler bakar; ve o an gelir. Gecenin karmaşası devam eder hala; umut da ana hakimdir, karmaşa da. Eskiler, anılar; karmaşayı ana hakim kılmaya zorlar fakat nafile… Kalplerin çırpınması; sözlerin kifayetsiz kalması, bir şeyleri açıklar gibi... Ya da şu şarkı özetler belki de her şeyi… "Bugün günlerden güzellik, sefa geldin, hoşgeldin. Ah bu yağmır yalnızlığımmış, dindim efendim..."

Sen. Her Kimsen... Sana söylüyorum. Eski kelimelerden kurulu yeni dizilişlerle çıkan cümlelerle.  Sunabileceğim yeni bir renk olmayışından kaynaklı. Tükettiğim için senden önce her rengi... Seninle paylaşacak yeni bir sevgimiz yok Her kelimemiz, her dokunuş, her kalp atışı,               tramvalar,                             kavga,                                      özlem                                                ve kahkahalar bir önceki sevişgetirmemizden miras kalanlar. Dünyada yeni bir renk yok, Hepsini gördük farklı yerlerde. Ama kırmızıyı kadife yapan rengi değil zaten biliyorum. doku. Kırmızıya saçılmış bir doku. ve karşında bir...

Bir kitapta okumuştum diyordu ki:'öfke,korku ya da şaşkınlık gibi güçlü hiçbir duyguyu belli etmemesini kendisine tembihlemiş olmalıydı.' Şimdilerde bu cümlenin bir yerlerindeyim...İnsan aynı hatayı yapar mı diye sormak istiyorum zaman zaman da. Ama, evet yapar! İnsan aşık olmaya görsün bedenini bırak hadi ellerini unut gitsin bir cümleydi onu canlandıran.'Ben sadece azınlık bir aşkta idim hepsi bu.' Uzun bir zamandan sonra aşık olduğunu unuttuğun ve zaman zaman sancılarıyla hatırladığın bir adama söylenebilecek en doğru cümle bu herhalde ...Olsun ben çok da umursamadım aslında...Kelimelerle kağıt üstünde oynarken onsuz,aslında ne kadar  yalnız olduğunu gördüm kelimelerimin ve yüzüne baktığımda kelimelerimi susarak tüketiverdim...Bir kadeh şarap istedim kendime onsuz içtiğim zamanın acısını çıkarıyordum ona bakarak ve o,sadece kahve aldı hep kahve içerdi severdi kahve kokusunu...Önündeki sigara paketine uzandım bir sigara yaktım şaşırdı ama sadece sustu.Hava dahada so...

uykum yok, sırtım pek. Ciğerlerimden ak olanı                           balgam dolu sanki, kara olanı üre...   sigaram da bitmek üzere   zam gelmişti zaten, çatışma haberlerinden önce   ki onuda unuttum bir fay kırığı ile

Söndüğünü öğrendim takım yıldızlarının.  Tabiat ana, güneş, toprak ve denizin artak yapımından çıkmışlardı oysaki sokağa. Öyle ki mavi bayraklı bir sahilde buluşmuştu tabiatın tüm yaratıcıları onun için. En güzel düşlerini göndermişlerdi epey uzağa gebe bir yaradanın karnına. Yıllar geçti tabi bir yavrunun omzuna düşmesinden buya takım yıldızlarının. Pek çok parladı soğuyan bir yazda. Pek çok kez söndü Kışa çalmış bir yazlıkta. En son'dan evvel seslendi sadece İsa'nın son yemeği gibi. Rakının içinde yüzmüştü balıklar ve 60'lardı duyduklarımız. En son'dan evvel; tadını unuttuğum bir ıslaklık vardı dudağımda Tenimin unuttuğu bir el. En son'dan evvel; sarhoş süngerdim her zaman ki gibi. kutup yıldızı kıvamında peşindeydim takım yıldızlarının. En son'sa; evvel olan herşeyi çekti içine kara bir delik misali. Tüm temennilerimi sundum. Tüm sorularımı yuttum. Ayakta beklemek acıttı canımı bir banka oturdum. En son. bu kadar hızlı gelirmiydi acaba ben daha yavaş o...

Epey geç yazıyorum bu sefer hayal olmadığından emin olmaya çalışıyordum zira. Hayaller çabuk unutulur, su gibi kayar aklın mazgallarından... Bir çatı katıydı olduğum yer. 33 kişi olmalı benden hariç.4. Kuşak şavşatlı olarak üçgen bir masada hipotenüsün ortalarında bir yerde oturuyordum. Nedret'ler Necdetler Koç Ali'ler gibi çok iyi tanıdığım insanlarla tanıştım evvelce. Dik kenarlardan birindeydi iki halam ve oldukça geniş bir aile'ydi bizim üçgen. Çocukluğumdan beri dinlediğim hikayeleri öğrendim, kahramanlarından dinleyerek. Çocukluğumdan beri bildiğim ve Nedret Ural'ın albümünde öğrendiğim türküleri dinledim, müzikle aramda CD yada MP3 köprüleri olmadan.  Şavşat'ın 68'ini gördüm rakı yarılanınca. Yarım bıraktıkları bir türküyü söyler gibiydiler, hocalarından çekinerek konuştular ve şakaları beraber yaşadıkları yerlerden di. rakı bitmişti ben oturduğumda Nedret abinin masasına. Sorsa biri ne konuştun diye. Havadandı sudandı.Fakat hava şavşatın havasıydı, s...

Bu gece senin için yazıyorum ey okuyan... Bana yardım edebilir misin? Evet demeni isterdim. Pek mümkün görünmüyor halbu ki.. Her neyse... Bunu okuduğun anda yağmur yağıyor mu orda? Be yazarken yağıyor, okurken yağmurun yağdığını düşünmelisin. Vakit geç olmalı ve senden epey uzak bir yerde düşünülmediğini bilmelisin. Midende okula geç kaldığında ki ağrı olmalı, elinde de adriana 'nın yanan sigarası... Her şey tamam mı? O zaman hazırsın beni dinlemeye. Başlayalım en kısa çöpten. Sevmeyi nefretten çok sevmeli insan.Nefret ettiklerinin sayısı bir elin parmağıdan az, sevdiklerinin sayısı saç tellerinden fazla olmalı (kelsen şayet kaale alma bu yazıyı) Sevmeyi hafife alacak insan, yaşamak kadar ciddi olmayacak mesela... Bir şarkı dinler gibi sevecek insan, bir şarkı gibi sevişecek ve utanmayacak çıplak bedeninden bir başka çıplaklığa değerken.... Gerçek olacak sevmek, öyle ki; dilinde ıslanmayacak kelimeler, incitse bile... bırak incitsin, kandırmaktan yeğdir!!! ...

Yağmur yağıyordu, sabah olmamıştı henüz... Sigaramı yakmadan önce anılar depreşmişti aniden. Hislerimi, hepten benliğimi sarsan bir etki yaratmıştı her yanımda... Başım döndü o bir anlık 'sarsıntıdan' dolayı, sigaramı yaktıktan hemen sonra oldu... Bilinmedik, vurucu bir etkiyle gelmişti; var etmişti bir anda, hiçe saydığım unutmak istediğim bazı şeyleri... Nedensizce sevmişim, arkadan vurulacağımı bile bile. Bu sevgiyi hakedecek insan bu muydu diye anılarımı zihnimden geçirirken buldum bir anda kendimi. Uyku kaçtı gitti, yağmur yağmaya devam etti... Tane tane yere düşerken damlalar, vakit geçti... Dirilmek zordu, herşeyin üstünden bu kadar vakit geçmesine rağmen. "Eskiyi silip yeniye başlamak için erken mi acaba?" dedim kendi kendime. Yağmur temizler mi herşeyi, ya da o damlaların arasından kayıp giden zaman? Zaman mıdır herşeyin ilacı, uyuşturucu bir etki mi yaratır yoksa sadece bir anlık, insanın zihninde? Karşılık bekleyerek hayatı yaşamaya başladım. Yorulmuştum ç...

Canım sıkkın.Kızgın ve kırgın aynı zamanda ...Etrafımdaki düzen beni çırılçıplak bıraktı. İnsanlar pürüzsüz bacaklarımı ve kabuklu yaralarımı görüyorlar.Utanıyorum...Derin bir nefesten sonra adımlarımla ayaklarımı dövmeye devam ediyorum çünkü hayat hala devam ediyor ve bilirim ki,dünyayı hala kurtaracak olan güzellik bir insanı sevmekle başlayacaktır.Sayfalara susmak isterdim ...Kağıtlar benim dilimi çözsün diye ...Aşkı yarattığım bedeni izledim yine.Benim aşkımı taşıyamayan bu beden biranda çok çelimsiz geldi gözüme.Ben miydim onda olan? Yoksa o benim hem beynimde hem de yüreğimde gömülü mü kalmak istemişti? Bilemedim. Sustum...Kırmızı bir elbisem vardı yanına giderken giydiğim,sevişirken çıkardığım.Ne garip uzun zamandır giymekten korktuğum elbiseyle yine ilk o gördü beni.Uzun olan saçlarımı kestirmiştim ve yüzümde ondan olan ama aslında hiç ondan olamayan ifadelerim vardı. Bir sigara yaktım dumanıyla sildim yüzünü parça parça.Nikotinin yayılmasını bekleyen sabırsız ellerim o kadar...