sigaram

Canım sıkkın.Kızgın ve kırgın aynı zamanda ...Etrafımdaki düzen beni çırılçıplak bıraktı. İnsanlar pürüzsüz bacaklarımı ve kabuklu yaralarımı görüyorlar.Utanıyorum...Derin bir nefesten sonra adımlarımla ayaklarımı dövmeye devam ediyorum çünkü hayat hala devam ediyor ve bilirim ki,dünyayı hala kurtaracak olan güzellik bir insanı sevmekle başlayacaktır.Sayfalara susmak isterdim ...Kağıtlar benim dilimi çözsün diye ...Aşkı yarattığım bedeni izledim yine.Benim aşkımı taşıyamayan bu beden biranda çok çelimsiz geldi gözüme.Ben miydim onda olan? Yoksa o benim hem beynimde hem de yüreğimde gömülü mü kalmak istemişti? Bilemedim. Sustum...Kırmızı bir elbisem vardı yanına giderken giydiğim,sevişirken çıkardığım.Ne garip uzun zamandır giymekten korktuğum elbiseyle yine ilk o gördü beni.Uzun olan saçlarımı kestirmiştim ve yüzümde ondan olan ama aslında hiç ondan olamayan ifadelerim vardı. Bir sigara yaktım dumanıyla sildim yüzünü parça parça.Nikotinin yayılmasını bekleyen sabırsız ellerim o kadar çaresiz bir şekilde dudaklarıma götürüyordu ki sigarayı ne zaman başladım ne zaman bitirdim anlayamadım. Derken bir tane daha bir tane daha öylece devam etti.Bir ara rüzgar esti hafiften dumanlarımı aldı götürdü baktım ki göz göze kalmışız ellerim kül içinde.Elbiseme baktı ,gözlerime baktı,saçlarıma,pürüzsüz bacaklarıma ve yaralarıma ...Ben hiç konuşmadım öylece izledim dedim ya .Tıpkı beni soyarken izlediğim gibi.Korktuğunu hissettim bir an. Yaralarımdan korkmuştu.Evet evet,bende açtığı yaralardan kendi korktu.Gülümsedim...Alaycı bir şekilde.Yüzünü öne eğdi ve gitti.Ben sadece kaybolmasını izledim.Bir sigara daha yakmak için çakmağa uzanacaktım ki,avucumdaki küllerin bıraktığı isi gördüm avuşturdum kanadı .Olsun ziyanı yok mühim değil yaralarıma bir yenisini daha eklemiştim...Sigaraya devam ettim öylece....