... Ve başlıyor yine bitemeyesice!

Her uyandığımda sevgili okuyan tüm bedenimden siliyorum ölü piksellerimi. Her gün kana-kan yöntemiyle benden aldıkları hücrelerimi...
"liseli ergen bir çocukmuşum gibi aynanın karşısında, sivilce avcısı gibi yoluyorum tüm dünden kalan piksellerimi."

Her yeni umutlu bekleyiş, farklı bir çöküşün jeneriği oluyor. Karın ağrısı ve peşinden gelen bulantı. kusmuyorum ne var ki. biriktirmek gibi bir derdim de yokken üstelik.

işlevini yitirmeye başlamış paket lastikleri gibi günbegün genişliyorum. büyüdüm sanırken ben bitmekte olduğumu fark edemiyorum. Hiç bir alkol kombinasyonu paket lastiği hazzı vermiyor bana.

Sözün özü sevgili okuyan. Ne sen okuduğundan bi bok anlıyorsun. ne ben yazdığımdan.

Karmaşamı lazım hala sana. ?

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yaz

Kozmos'un Rengi

Atlantis