Luzumsuz Notlar

Yağmur yağıyordu, sabah olmamıştı henüz... Sigaramı yakmadan önce anılar depreşmişti aniden. Hislerimi, hepten benliğimi sarsan bir etki yaratmıştı her yanımda... Başım döndü o bir anlık 'sarsıntıdan' dolayı, sigaramı yaktıktan hemen sonra oldu... Bilinmedik, vurucu bir etkiyle gelmişti; var etmişti bir anda, hiçe saydığım unutmak istediğim bazı şeyleri... Nedensizce sevmişim, arkadan vurulacağımı bile bile. Bu sevgiyi hakedecek insan bu muydu diye anılarımı zihnimden geçirirken buldum bir anda kendimi. Uyku kaçtı gitti, yağmur yağmaya devam etti... Tane tane yere düşerken damlalar, vakit geçti... Dirilmek zordu, herşeyin üstünden bu kadar vakit geçmesine rağmen. "Eskiyi silip yeniye başlamak için erken mi acaba?" dedim kendi kendime. Yağmur temizler mi herşeyi, ya da o damlaların arasından kayıp giden zaman? Zaman mıdır herşeyin ilacı, uyuşturucu bir etki mi yaratır yoksa sadece bir anlık, insanın zihninde? Karşılık bekleyerek hayatı yaşamaya başladım. Yorulmuştum ç...

Canım sıkkın.Kızgın ve kırgın aynı zamanda ...Etrafımdaki düzen beni çırılçıplak bıraktı. İnsanlar pürüzsüz bacaklarımı ve kabuklu yaralarımı görüyorlar.Utanıyorum...Derin bir nefesten sonra adımlarımla ayaklarımı dövmeye devam ediyorum çünkü hayat hala devam ediyor ve bilirim ki,dünyayı hala kurtaracak olan güzellik bir insanı sevmekle başlayacaktır.Sayfalara susmak isterdim ...Kağıtlar benim dilimi çözsün diye ...Aşkı yarattığım bedeni izledim yine.Benim aşkımı taşıyamayan bu beden biranda çok çelimsiz geldi gözüme.Ben miydim onda olan? Yoksa o benim hem beynimde hem de yüreğimde gömülü mü kalmak istemişti? Bilemedim. Sustum...Kırmızı bir elbisem vardı yanına giderken giydiğim,sevişirken çıkardığım.Ne garip uzun zamandır giymekten korktuğum elbiseyle yine ilk o gördü beni.Uzun olan saçlarımı kestirmiştim ve yüzümde ondan olan ama aslında hiç ondan olamayan ifadelerim vardı. Bir sigara yaktım dumanıyla sildim yüzünü parça parça.Nikotinin yayılmasını bekleyen sabırsız ellerim o kadar...

Ben nerdeyim ellerim,bakışlarım,kokum hangi yüzde,hangi tende? Ben nerdeyim, ben her yerdeyim... Sessizim, uğultuluyum,sisliyim ve de çaresizim,her yüzdeyim...Benden tek tek aldılar parçalarımı ,sevdiklerimi ,sevenlerimi ve seveceklerimi...Kadın olarak gelmişiz dünyaya en büyük hedefimizdir anne olmak çocukken çocuk hayali kurmak bebeklerini uyutmak onlarla oynamak...Oyuncak dünyası işte...Büyüdüm oyuncak bebeklerimden arda kalan ben oldum sadece insanları tanımaya başladım yavaş yavaş ...Kimi zaman onlar beni kolayca çözdü ,kimi zaman ben onları ...Zor olmadım insanda zoru sevmem gereksiz bir kibir gelir hep 'gerek yok 'derim kendi kendime kalınca.Duygularımın annesi oldum. Evet benden çoğu zaman şikayetçi oldular ,kızdılar konuşmadılar benimle gerekçeleri onları erken büyütmemdi ....Sevgimi çok erken yürüttüm insanlar farketmeden saldım onların kucağına,saygımı her gün biraz daha fazla sundum,arttırdım utandılar....Merhametimi avuçlara koydum sıkı sıkı tutunun bırakmayın in...

 İyi bir dostumun yazısıdır, böyle istedi kendisi... Kavgasız, Telaşsız, Göz yaşı ve kahkahanın karışmadığı,  "hani bir film sahnesi yapsak pek tutmayacak" bir ayrılık oldu. Ayrılığın özünde olan hiç birşey yetişemedi bu vedaya. Çok benzer bir akşam üstü başlayan, aynı yerde bitti. "anlatılan odurki biz saedce elçiyiz cümlelere." İnsan herşeyi yapabilirim der her ağdalı konuşmada sevdiği için. Yalandır genelde. Ferhat'tan Men ya da Zin'den kalmadı pek çağımızda. Lakin şehirliler onların yapamadıklarını başarıyorlar artık. Sevdiğinden dolayı sevilesi insanı, unutuyor sevgisini yine sevdiğinden dolayı. İyi geleceğini hesapladığı için sevdiğine. "ben söylemiştim sana dost ve güzel insan", "laf anlatamadım lakin"

Geldim dedi arya. gözleri; kırmızı olmayan bir heyecanla. Bir asansörün kapası pek mutlak olmasada böyle bir bekleyişten çıkan karşılaşmaya yinede en sakin sesiyle çabaladı laşet. "ufak işlerim var." Dakikaların hızlı ya da yavaş akmasına alışkındı laşet. Bilirdi saat kadranının dönmediği zamanları ama bu sefer hiç kıpırdamadı kadran. Uzun bir yürüyüşteydi tozlu sisli ve karanlık olmayan sokaklarda. Gürültülü olmalıydı çevresi kendi kendine konuşacaktı çünkü otobana indi, inşaatın yanına gitti gürültü yetersiz kaldı fakat. Nasıl bir çığlık olursa olsun bastıramıyordu gürültüsünü beyninin. Geri dönüş yoluna girdi. Çok uzaklaştığından emin olduktan sonra. Daha kadran bir tur atmadan evvel vardı. arya'nın olduğu yere. Bakamadı yüzüne. gördüğü şeyden korkacaktı. biliyordu bu duyguyu. bakamadı. belki de bakmadı. Ama farketti özlediğini. hissedemesede özlendiğini...

Sessizce oturup geceleyin... Umudun kapını aralamasını beklersin. Oysa ki senin bir anlık boşluğunda gitmiş kaçmış pencerenden... Bu hikaye de böyle başlar. Aşık olmayı unutan kalbin, hisleri körelmiş ruhun, allak bullak olmuş düşüncelerin... Gökyüzüne bakıyorum bir an, kayan bir yıldız birşeyi anımsatır gibi oluyor bir anda... Hayır! Hayır neden ya, neden... Bu isyan niye mi? Çok mu merak ediyorsun? Hoşlandığın insanlardan umudu kestiğin zaman, karşına tekrar çıkmaya başladıklarında naparsın? Tekrar mı denemek, tekrar tekrar olmuyor tekrar, soğuyorum ben hayır, hayır... Ey hayat demek istiyorum o zaman ben de bir arkadaş gibi. Ey hayat sen bana ne verdin, ne aldın? Umudumu almasaydın tek o kalsaydı, bir köşede. Hayır, hayır. Kalbim yetmedi, ruhum yetmedi, umudumu da söküp almaya çalışıyor, köşede bir yerde vermek istemediğim minnacık duygu tırtılını. O tırtılın kelebeğe dönüşme hikayesi ve kelebeğin kısa ömrü... Hayır, benim umudum böyle bir umut olmamalı; korkuyorum derin sulara yelk...

Rüyalar... Rüyalara dair sevinçlerim ve üzüntülerim var sanırım... Yaralar da öyle... Kabuk bağlamasından hiç hoşlanmadığım, sıcakken daha bir hoşlanmadığım ama yinede kopamadığım, koparamadığım varlıklar... Ne tuhaf, ikidir 'başka türlü bir şey benim istediğimi dinliyorum susarak... Aşık olduğum adamın gözlerimin içine bakmadığı bir anda, tuttum kolundan yaşlı bir ağacın önüne getirdim ve sonra ağacı gösterdim ona 'bak ne kadar yaşlı, seni tanıdığımda çok gençti'... Halbuki onu tanıyalı daha doğruysa tanımadan aşık olalı tam 2 ay ya olmuştu ya da olmamıştı. Sonra zaten savruldum savrulmaktan başka yapacağım bir şey yokmuş gibi. Günler geçti, sabahları yorgun uyanan bedenim bir hayli üzgündü. Tüm gece kalp atışlarımı susturmayı alışkanlık haline getirmişti çünkü. Sayfalara susabilsek keşke, o zaman kendimi daha iyi anlatabilirdim. Ama hala rüyalar görebiliyorum, hala insanları kucaklayabiliyorum, bunu yaparken mutlu oluyorum ve gülümsüyorum... Sevdiğim ve kucaklamaktan k...

-İnancımı kaybettim peder! -Neden oğlum? -Çünkü peder; Hayat daha büyük Senden daha büyük Ve sen ben degilsin Gidecegim yollar Gözlerindeki uzaklık Oh hayır çok fazla konuştum Ayarladım Köşedeki benim Spot ışıgındaki benim Dinimi kaybederken Seninle birarada durmaya çalışıyorum  Bunu yapabilecegimden emin degilim Hayır,çok şey söyledim Yeterli söylemedim  Senin güldügünü duydugumu sandım Şarkı söyledigini duydugumu sandım Senin denerken gördügümü sandım Her uyanış anına ait her fısıltı Günah çıkarışlarımı seçiyorum  Sana göz kulak olmaya çalışıyorum Aynen, yaralı kaybolmuş kör bir aptal gibi Oh,hayır çok şey söyledim ayarladım Bunu degerlendir Yüzyılın sonu Bunu degerlendir O beni dizlerimin üstüne düşüren kayganlıgı eger bu fantaziler Etrafta uçursa Şimdi yeterli konuştum senin güldügünü duydugumu sandım Şarkı söyledigini duydugumu sandım Senin denerken gördügümü sandım Ama bu sadece bir rüyaydı Bu sadece bi rüyayd...

Her bir şey üst üste mi gelir? Bazen evet. Bir yandan öğrenciliğinin uzattığın son senesinin suçluluk hissini taşırken, harçların zamlanması. Ailecek kurulan baskı; bir yandan y.lisans için ÜDS ve ALES'e hazırlan... Bir yandan ne olacağını düşün. Sisteme entegre mi olmak çözüm? Anne babaya göre evet. Sana göre ise, evet şu maddi yük kalksın istiyorsun üstünden bir yandan, bir yandan da olanlara göz yummamak istiyorsun. Al sana bir paradoks işte. Gel gelelim yaşanan travmaya. Yalnız, sevgiden yoksun ve kendinlesin sadece. Arkadaşların var evet, ama artık sevginin ve aşkın eksikliğini damarlarında hissetmeye başlamışsın. Böyle karamsar bir duygudasın. Naparsın? Umut ne zaman devreye girer böyle zamanlarda? Her şey üst üste gelirken o vakit... Depresif meyvelerini verirken hayat, o piç olmuş benliğinle mutluluk dolu hayalleri bekleyerek geçirebilirsin vaktini belki. Ya da beklemeden, benliğini boşverip öylece yaşamaya devam edersin hayatı, hayattan hiç bir şey beklemeden. Yaşamın ana...

Eskişehir'de tepilen bir horonda "üçtür beştür tayyip puşttur" komutu sebebiyle savcılık dava açmş. Öğrendiğimde aklıma ilkten Can Yücel'in "hakaret" gerekçesiyle hakkında açlan davada ki savunması geldi... B ir köyde ateşli bir hasta vardır, kasabaya doktora getirir hastayı köylüler. koca devletin koca doktoruna. doktor hastaya fitil verir ve köye döndükleri gibi hastaya fitili anüsten vermelerini söyler köylülere. köylüler tabi tamam dohtor bey diyip köye giderler. köydeki herkese sorarlar, en bilgelere bile, ama kimse anüs ne demektir bilemez. bu nedenle bir türlü ilacı da veremezler hastaya. hastanın durumu da gitgide kötüleşmektedir. bunun üzerine köylü, doktora, koca devletin koca doktoruna telefon etmeye karar verir ama kimse buna yanaşmaz. ne cüret di mi doktoru arayacak bi köylü. neyse durumun vehameti üzerine muhtar aramayı kabul eder. bütün köylü toplanır santrale, muhtar arar, biz ne yapacaamızı bilemedik dohtor bey felan der işte...

Bir emir kipidir bu sana doğrultulmuş.... "yaptıklarının bedelini ödemezsin çünkü" bilinçli bir harekettir yapmamak ve şizofren dir içsel bile olsa paradokslar. Merceğin arkasından gördüğün dünyaya sıkışmak istemiyorsan - ki kendi tercihindir -  yapmalısın, yapılası olanı. Çok bilmiş davranmam dünyayı ele geçirme planlarımda hep sarsıcı başarısızlıklar kazandırsada. Tanrı -ki varsa- istememiş olsada (bunun için elinden gelen tüm yağmurları kullandığını düşünüyorum nedense) şuana dek kimsenin beni öldürmeye yeltenmediğini düşünmek bana huzur veriyor. Çok bilmişliğim bundan sanırım. durduracak birşey çıkmıyor karşıma. yada çıkanları ben görmüyorum. Yol kenarında sinsice bekleyen dubalar gibi. Neyse; Çözümün konusunda fikir beyan etmeme kararım var. Ama yöntemin konusunda var pek çok söyleyeceğim. Yaz-mak çok bilinçaltı bir iştir ve herzaman tersyüz eder bilinçaltını ve bilincini. Yazabilirsin. çekinmeden. Kimse anlayamaz. Bilinçaltın anlaşılmazdır çünkü. Rüyalar gibidir...

Seçimlerden evvel bizim ülkemizde milletvekilleri cami yaptırır, çeşme yaptırır, okul açar. camiye gidilsin, su içilsin diye değil, oy versinler diye... Libya'ya bakınca nedense bu laf geliyor aklıma... 30 Yıldır kuşların bile uğramadığı Libya'yanın özgür olmadığı diktatörlükle yönetildiği geldi koca koca devletlerin aklınada yardım ediyorlar-MIŞ. Özgür olmadığı muhakkak Libya'nın Ben söylemiyorum bunu istatislikler söylüyor.  Kısa bir karşılaştırma yapalım... Libya Diktatörü Kaddafi'ye karşı.... Kim olsun? Özgürlüğün bekçisi Başbakan Tayyip Erdoğan... Ne yapmışt Kaddafi? İngiliz askeri üstleri başta olmak üzere tüm yapancı kuvvetleri yurdundan çıkardı. Tayyipten cevap geliyor... 10 Yılda müttefik güçlerin sayısı 2 katına çıkarıldı! Kaddafiye dönelim Tüm petrol başta olmak üzere yeraltı madenlerini devletleştirdi...   Tayyip? KİT'lerin tamamı özelleştirildi. Çıkarılmayan madenler özelleştirildi....

Yer: Türkiye. Olay: Savaş, ölüm, dehşet ve sessizlik... Argümanlarımız: Milliyetçilik ve din. Haydi başlayalım. Çimento; sulandırdıkça yumuşar, bıraktıkça kurur ve betona dönüşür. Aslında mantık çok basit. Bizim çimentomuz da milliyetçilik olsun. Sulandıra sulandıra göstermelik şeylerle dönem dönem bizi kandıran egemenler, o çimentoyu gerektiğinde anında betona dönüştürmesini de bilirler. Açlık, yoksulluk gırla giderken bir anda ortaya çıkan savaş insanların gözünü korkutur, "beton millet sakarya" felsefesi zihinlere tekrar tekrar yerleştirilir. Önce yasallaşmanın önüne geçilir, sonra bir de bu olayın üstüne çıkılır. Daha ne istiyonuz lan sorun morun yok işte, biz ne dersek o denir; savaşa zemin hazırlandıktan sonra da tadından yinmez (Egemenler için). Paşalar koltuklarında oturadursun, militarizm savaşta silkinirken verdiği kayıpları (askerleri) önemser mi sizce? Onları yollar mayına bastırır, gerektiğinde üstüne bomba da atar öldürür. 1.çimento: ...

Beslenmek zaruri bir ihtiyaç. Ruhun beslenmesi; duyguların ruhumuzu beslemesi ise herşeyden öte bir ihtiyaç... Sonu güzel bitecek gerçek bir hikayenin başlangıcı olsun bu satır. Sevmenin, hissetmenin ve yaşamanın anlamını, bir insanın hayatında onca olan kötü şeye rağmen ayakta kalabildiğini açıklayan; en azından açıklamaya çalışan. Salıyı Çarşamba'ya bağlayan bir gece... Ve ben yine İzmit'teyim. Gecenin serinliğiyle beraber sakin bir müzik ve elimde sigara, bu satırları yazıyorum. Yorucu, sıkıcı günlerin ardından umut doluyum. İçim rahat, hayatı hissederek yaşamaya başladım, yaşadığım zorluklar 3-4 ay öncesinde yaşadıklarıma göre bir hiç oldu artık. Artık hikayeye başlama vakti. "Toprak gecenin sakinliğinde sessizce bitkilerin ve çiçeklerin kendisine kök salmasına izin verirken, neden ben de kalbimde yeşeren tohumların büyümesine, daha sonra da toprağa kök salmasına izin vermeyeyim ki… Esen rüzgar, umutla yeşeren bitkileri engellemeye çalışırken; topraksa ...

Ait olmak istediğim yerdeyim. 24 yıldır beklediğim şehirde. Sıkıntı ve boşluk hissedince düşlediğim şeydi. Artvin'de Şavşat'ta uyanmak sabah sabah. Duyacağım huzuru hissederdim düşlediğimde. Artvin'deyim Şavşat'tayım ait olduğum, olmam gereken yerdeyim hemde düşlediğim biçim de. HEp düşlediğim şeyi yapıyorum uyumadan evvel. Balkonda, uyumakta olan şavşata karşı sigara içiyorum. Köpeklerinden korkmuyorum bu şehrin ve sineklerinden kaçmaya luzum görmüyorum. Her taş parçası ve her rüzgar değerli benim için. " İnsanların böyle hissedebileceği yerlerde yaşamaları gerekli " diyorum uzun zamandır konuşmamaktan uykuya geçmiş olan ses tellerimle... İki nefes çekiyorum peş peşe biri sigaradan biri yağmurlu sakin havadan. Bir geçmişse alıyorum nefesimi. Bir olduğum ana. " Gelecek; geldiğinde görülecek birşey " diyorum eskisinden daha iyi çıkan sesimle. Bir gariplik var ama boğazımda. Her kelime yalan söylermişçesine geçip gidiyor yağmurlu sakin sokağa. ...

Kimseyi zan altında bırakmak istemem ama boktan bir hali var şu ramazanın... Tüm dünya üzerinde sadece bizim 3 metre karelik topraklarımızda yaşanıyor sanki ramazan. Öyle düşünüyor sanırım 3 kuruşluk medyamız. Tüm ramazan klasikleri en acı hali ile tekrar vizyonda. Merak etmeden duramıyor insan medyanın bu mükemmel yaratıcılığının nereden geldiğini... 1- Madencilerin sahur sofrası Medyanın icadının hemen akabine gelen bu haber örneği tarih boyunca hiç değişmeden devam etmiştir. hatta durum okadar klasikleşmiştirki 1998-2003 yılları arasında dönemin TRT yayın şefi 5 dönem aynı haberi banttan yayınlamış ve durum ancak 2005 yılının ramazan ayında farkedilebilmiştir. 2 - Çağrı Filmi Avrupalıların islamiyetle ilgili tek bir hakaret içermeyen bu film türkiye ramazan programları listesinin en başında yer almaktadır hala. Tabi izleyici bu filmden sonra islamiyet hakkında bir daha hiç film çekilmediği kanısına varabilir ancak süresi müzikleri ve konunun basitliği açısından oruclu kafa...

Gidememenin en kötüsü yola çıktıktan sonra oluyor. İnanmaya başlayınca varacağına. varacağın yerin hiç olmadığına inanmak gerçekten zorluyor insanı. Yazın ortasında olmaktan, çalışmaktan yada daha büyük bir can sıkkınlığı şuanki kafama yetiştiremez hatta yanından bile geçemezdi. Olacak olan en kötü bile olsa bildiğin sürece alışıyorsun bir şekilde. biriyle kavga ederken vuracağını ve onun yapabileceğini bildiğn sürece korkmuyorsun. Ama karanlık gibi bilmezlik. Belkide karanlığın imgesidir bilmezlik. Çok boktan bi durum. Tahirin em acı anı ".... Yani Tahiri Zühre sevmeseydi artık " dizesinde değil.. "... yahut hiç sevmeseydi " dizesinde. Yani tahirin bilmediğinde... Böyle bir duruma sizden biri hiç hasıl oldumu bilmiyorum.. Şehirli biriyseniz ve her ne zaman olduysa! depresyon denilen garip gureba ve abartılmaya açık hastalığa tutulmuşsanız bir vakit muhakkak olmuştur tahirin başına gelen... Her neyse Tahirden ziyade şehirlilerde mesajla oluyor bu du...