İade_i mektup

Bir gerçeğin kötü bir kopyası olduğumu, hala tesir gücü yüksek tesadüflerden ibaret olduğumu o şehirde farkettim.

Oturup
bir çay
içmeyi teklif etmek
tüm
o yolculuğuna
ihanet
etmek
gibiydi.


Söylemedim.

Peşinden koştuğum bir rüya vardı. Kötü bir kopyan olduğunu bile bile. Koştumda üstelik. Uyandığında bilirsin ya aynı rüyayı bir daha görmeyeceksin. Ama kaparsın gözlerini inatla. Ve hiç görülmez uğruna tekrar uyumaya çalıştığın rüya.
Göremedim.

O adam yok artık yok biliyorum. Uyumamak için kahve içiyor sürekli bir köşede. Lakin uyanıkken bile görüyor. hatta şehrinden -şehrin bittiği yerden- kilometrelerce uzakta bile.

Mutluluğa hevesim olmadı ki hiç. mutlu olmak için gideyim.
ben gittim sadece öyle gerek gibi geldi
en bildik sevgimle...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kozmos'un Rengi

Rama-zan

Yaz